between thunder and leopard roars

namaste!

Wij bevinden ons nu aan de rand van een bergstadje, Almora, in het huis van de oprichters van AVANI. Een beetje een mengeling van de luxe die we bij de Gandhis in Delhi achtergelaten hebben, en de traditionele bouwstijl van de kumaon hills. Een volle planken vloer en plafond, met de bijhorende sterke geur van naaldboomhout, en muren van plaatselijke natuursteen en donkerrode klei. Het interieur bevat dingen vanover heel de wereld, indisch-afrikaans-europees-zuidamerikaans... Een beetje ons droomhuis dus. Op drie minuten wandelen van de voordeur hebben we gisterenavond de mooiste zonsondergang ooit gezien. Eerst een volledige regenboog waarop alle kleuren zeer sterk aanwezig waren, met in de achtergrond de hoge himalayatoppen badend in de laatste zon van de dag. Naarmate de zon achter de bergen wegzakte vervaagde de regenboog en werden de felle zilverwitte toppen goudgeel. Het was spijtig genoeg ook de snelste zonsondergang ooit, want op een kwartier ging het van klaarlicht naar pikkedonker. We kunnen jammer genoeg geen foto's posten vanwege het wisselvallige zeer trage internet. Maar desalwelteplus internet, wat we al helemaal niet meer zo vanzelfsprekend vinden. Een van de vele dingen waar we in Europa niet eens bij stilstaan, en hier eindelijk beginnen aprecieren. Drinkbaar water, dat thuis gewoon uit de kraan komt, en een dokter nooit meer dan een half uur verwijderd. We ontmoeten hier op de AVANI campus veel mensen die in zeer afgelegen dorpjes wonen. Als je daar ziek wordt is de enige oplossing vaak een plaatselijke sjaman, wegens gebrek aan geld en het feit dat het dorp alleen te bereiken is via een smal bergpadje. Dan komt er een rare oude kerel de kamer van de zieke binnen, en begint afwisselend te zingen, zacht te fluisteren en te roepen om de kwade geest uit de zieke te krijgen. Dan zal de zieke meestal heftig beginnen wenen en schreeuwen, waarop de sjaman asse op het voorhoofd strooit... Het rare is dat de zieke hierna meestal vrij snel genezen is. Soms ook niet, als het iets ernstig is, en zo sterven hier ook veel mensen aan iets vrij banaals. Zo hebben we in Basti, een klein dorpje alleen bereikbaar via een twee uur durende voettocht, een familie ontmoet waar de moeder (rond de 40) achttien jaar geleden uit een boom was gevallen en haar rug had gebroken. Sinsdien is ze verlamt vanaf haar midden, en ligt ze de hele tijd in hetzelfde kamertje naar de muur te staren. Dit al 18 jaar lang! Het is pas op zo een momenten dat je echt beseft hoe veel geluk we wel hebben dat wij in Europa geboren zijn. En tegelijk voelden we ons ook heel machteloos omdat we niets konden doen. Niet dat de armoede hier zo een probleem is, in de hills heb je geen bedelaars, niemand is rijk maar iedereen heeft een huis en een beetje grond waarop ze hun eten kunnen verbouwen. Het community gevoel in de dorpen is hier zo sterk dat niemand zal verhongeren, en alle dorpelingen helpen de vrouw en haar familie dan ook wel met wat ze kunnen. En dat is dan weer iets wat in Europa helemaal verdwenen is.
Zo, nu ga ik mee helpen koken want de rest is wat ongeduldig aan het worden en we hebben honger!
Smakelijk en tot de volgende keer... ;-)

Steven - Jechbaal (mijn indische naam omdat veel mensen steven onmogelijk uitgesproken krijgen)