There and back again

Namaskar,

Het magische India waar we ons de afgelopen maanden in bevonden is een beetje aan het vervagen, nu we de uber-toerist aan het uithangen zijn op Varkala-cliff. De eerste dagen gingen nog wat aarzelend, maar nu storten we ons vol overgave in de blanke toeristenmassa. Twee keer per dag gaan uit eten, met pakora-starters, vers ananassap, garlic-naan, groenten in kokosmelk, de beste rijst ooit, en als dessertje kokosrijstpap of ananas-pannekoek.
De Indiers denken hier dat ze de blanke toeristen veel te veel geld vragen, en de blanken denken op hun beurt dat het hier schandalig goedkoop is, het perfecte evenwicht dus. Een voorbeeldje: een luxe-maaltijd voor ons twee (neem 50 euro of meer in Belgica) kost hier niet meer dan 6 euro (dat is al ruim veel). En omdat het nog geen hoogseizoen is hebben we nu een kamer aan Rs. 200 (4 euro).
We doen hier niet veel anders dan wat rondwaggelen, op strand liggen, in de golven springen, lezen en winkeltjes doen. Wat wel merkwaardig is, was de shock die we ondervonden wanneer we in dit kunstmatig wereldje gedropt werden. Qua kracht vergelijkbaar met de cultuurshock bij aankomst in Delhi bijna drie maand geleden. Steven was er een paar dagen niet goed van! Vandaar dat het eigelijk zeer mooie Kochi (met oude Portugese huizen en gigantische eeuwenoude bomen in de straten) een beetje aan mij is voorbijgegaan.

Woensdag ochtend vertrekken we naar Mumbai (Bombay) met de trein (45 uur). Dan begint onze laatste etape van de reis. Steffi ziet Ritika na 2 jaar eindelijk terug, en we zijn ondertussen ook al uitgenodigd op een verjaardagsfeestje van haar neefje in Poona, en voor het Diwali festival bij haar ouders. We gaan ook Kalindi en Abhijeet terugzien natuurlijk, Digoli en Munsiyari lijken al veel te ver achter ons in een totaal andere wereld...
Op de 12de verlaten we India, en trekken richting grijs novemberweer, centrale verwarming, warme douches, puree, huisgemaakte mayonnaise, unief, werk, familie, vriendjes en vriendinnetjes...